Stanisław Leszczyc-Przywara: Różnice pomiędzy wersjami

{{fakt|Gdy jeszcze chodził do szkoły w Łowiczu, wstąpił do drużyny harcerskiej}}. {{fakt|Od 1938 roku pełnił funkcję zastępowego}}.

{{fakt|Gdy 1 września 1939 roku wybuchła II wojna światowa}}, dla siedemnastoletniego harcerza zaczął się bardzo trudny okres w życiu. {{fakt|Jego ojciec już w sierpniu został zmobilizowany}}. {{fakt|Zostawił dom i matkę pod opieką syna}}. {{fakt|Stanisław Leszczyc-Przywara zarabiał na chleb, pomagając w pracy na roli}}. {{fakt|W tym samym czasie uczył się podczas przygotowywań do matury i pracy konspiracyjnej}}. {{fakt|Zarówno on, jak i jego matka często cierpieli z powodu głodu}}. {{fakt|Harcerz opiekował się zarówno matką}}, {{fakt|jak i mieszkaniem}}, {{fakt|które znajdowało się w budynku szkoły}}. {{fakt|Został partyzantem oddziału Żbik}}. {{fakt|W czasie bombardowań pomagał uciekinierom, którzy przechodzili przez Szymanów i dostarczał żywność do obozu jeńców w Żyrardowie}}. {{fakt|Wykorzystując swoje sprawności harcerskie, udzielał usług poradsanitarnych i pielęgniarskich}}. {{fakt|Ludzie z okolicznych terenów darzyli go szacunkiem, życzliwością, wdzięcznością i zaufaniem}}. {{fakt|Trzy miesiące później, 18 listopada 1939 roku, ojciec harcerza wrócił z wojny}}.

{{fakt|W pierwszych latach wojny harcerz ukrywał się przed wywozem na roboty do Niemiec}}, {{fakt|a później przed niemieckimi żandarmami}}, {{fakt|którzy chodzili po wsi i zmuszali mieszkańców do pracy przy budowie potrójnej linii okopów}}. {{fakt|Po rozmowie z ojcem Szary zdecydował się na pracę w prywatnym tartaku w Ptaszkowej}}, {{fakt|gdzie zorganizował rozbrojenie jednego z żołnierzy niemieckich}}. {{fakt|Akcja ta nie powiodła się}}, {{fakt|a harcerz został uznany za wspólnika napastnika}}. {{fakt|Podczas jego ucieczki, przez kilkanaście minut, niemieccy żołnierze strzelali do niego z trzech karabinów maszynowych pistoletów maszynowych i zwykłych karabinów}}. {{fakt|Harcerz uciekał zygzakiem, padając co jakiś czas na ziemię}}. {{fakt|Biegł w stronę lasu Jaworza}}, {{fakt|lecz nowa grupa Niemców z przeciwnej strony zabiegła mu drogę}}. {{fakt|Żołnierze obrzucili go granatami i ogłuszyli}}.

Egzekucja odbyła się w piątek, 22 września 1944 roku<ref name="groby" />. {{fakt|Na rozkaz katów harcerz przyklęknął na jedno kolano, podniósł oczy w górę, rękę położył na piersi i szeptem odmawiał modlitwę}}. {{fakt|Niedługo potem został zastrzelony}}.

{{fakt|W miejscu jego zabójstwa został postawiony pomnik z krzyżem, symbolem Polski Walczącej i tablica z napisem}}: